پند و اندرز رفیقان نرود در گوشم
 پدرم روضه ی رضوان به دو گندم بفروخت
همه گویند که در دام تو وافتاد دلم
که ز دیدار توچون ماه وشی مدهوشم
 من چگونه همه عالم به تویی نفروشم
 پای بنده نگهت، شکره، از سر پوشم

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.