Menu

از دید مدیر منابع انسانی

آذر ۲۶, ۱۳۹۶ - تهران, خاطرات روزانه, علمی, کارافرینی, محمد حسین ابراهیم زاده

امروز با مهوش رنجبر، مدیر منابع انسانیمون درباره باید نبایدهای مصاحبه شغلی صحبت کردم. اول یه توضیح بدم که مهوش کیه:

دانش آموخته کارشناسی ارشد دانشگاه علامه طباطبایی، مدیر منابع انسانی زورق. بار اولی که باهاش صحبت کردم برای مصاحبه بود. لحن گرم و صمیمیش نشون از فرهنگ سازمانی زورق داشت. من اون موقع با یکی از شرکت‌های زیر مجموعه گ صحبت کرده بودم و سه روزم بود می‌رفتم سر کار!! اما گ به عنوان یک شرکت کلاسیک با مدیریت کلاسیک از بالا به پایین، روندهای اداریش خیلی کند بود و هنوز قرارداد نبسته بودم. با کارمنداش که صحبت کردم همه گفتن میتونی بری برو!! اینجا جای رشد نداری!! (البته بماند که به محض رفتن من همشون رفیقاشونو معرفی کردن!! من نمی‌تونستم در اون فضای کاری کار کنم!!) مهوش که باهام صحبت کرد رفتم مصاحبه و موقعی که تماس گرفت برای نتیجه،‌ سه روز بود من توی گ بودم. یعمب فقط سه روز طول کشید تا بهم جواب بدن. خود گ حدود یک ماه و سه جلسه مصاحبه منو دونده بودن! تازه آزمایش خون و تست عدم اعتیاد و سوء پیشینه و … هم انجام داده بدم براشون!

مهوش که تماس گرفت، من سر کار بودم و بهش گفتم ببخشید من جایی مشغول شدم. و با ابراز تاسف قطع کردم. سریع بهم ایمیل زد که «به نظرم نمیتونستید صحبت کنید! و …» خلاصه به هیچ عنوان ناامید نشد. به هدفی که می‌خواست رسید. به نظرم مهوش در هر شاخه دیگه از بیزینس می‌رفت هم همینقدر پیشرفت می‌کرد. با اینکه سنش زیاد نیست اما به قطعیت میتونم بگم از بسیاری از مدیران منابع انسانی که دیدم تا حالا بهتر کارشو بلده و موفق تره.

امروز باهاش صحبت کردم. درباره ضرورت‌های شغلی، رنج حقوقی و باید نبایدهای مصاحبه.

ردیف های شغلی توسط مدیرا در میان. ما درباره ملزومات یک شغل مطالعه می‌کنیم و در نهایت ردیف شغلی رو بیرون می‌کشیم. منابعمونم اول شرکت‌های همکارمونن و همکارامون اگر کسیو معرفی کنن، بعدم سایت هایی مث ایران تلنت.

وقتی ردیف شغلی در میاد، مشخصه که چه کارهایی قراره انجام بده و چه تخصص‌هایی نیازه. یک گزارشی هست که سالانه ارائه میشه و توی اون حداقل، میانگین و حداکثر رو تعیین میکنه.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.